• Lauenburg in Pommern  -  Lębork  wczoraj i dziś
    Lauenburg in Pommern - Lębork wczoraj i dziś
  • Lauenburg in Pommern  -  Lębork  wczoraj i dziś
    Lauenburg in Pommern - Lębork wczoraj i dziś
  • Lauenburg in Pommern  -  Lębork  wczoraj i dziś
    Lauenburg in Pommern - Lębork wczoraj i dziś
  • Lauenburg in Pommern  -  Lębork  wczoraj i dziś
    Lauenburg in Pommern - Lębork wczoraj i dziś
  • Lauenburg in Pommern  -  Lębork  wczoraj i dziś
    Lauenburg in Pommern - Lębork wczoraj i dziś
  • Lauenburg in Pommern  -  Lębork  wczoraj i dziś
    Lauenburg in Pommern - Lębork wczoraj i dziś
  • Lauenburg in Pommern  -  Lębork  wczoraj i dziś
    Lauenburg in Pommern - Lębork wczoraj i dziś

Wydarzenia Chronologiczne w Historii Lęborka

 1140   W bulli papieża Innocentego II oznacza się rzekę Łebę jako granicę biskupstwa pomorskiego. Ziemia lęborska należała wówczas do biskupstwa kujawskiego.
 1214  Powstał klasztor norbertanek w Żukowie, do którego przyłączono wieś Bolszewo z ziemi białogardzkiej.
 1227   Podczas nowych podziałów między synów Mściwoja -
w latach 1227-1228 na widowni dziejowej pojawia się Lewino - dzisiejszy Lębork. Dzielnicę białogardzką otrzymuje książę Ratybor (Racibor), który był czwartym i najmłodszym synem Mściwoja. Zmarł w dniu 6 kwietnia 1275 roku na wyspie Rodos w czasie pielgrzymki do Ziemi Świętej. W Białogardzie u stryja Ratybora wychowywała się Zwinisława Małgorzata, przyszła żona króla Danii Krzysztofa I (panował 1252-1259). Królowa Małgorzata zwana była „Czarną/Gretą" i „Co koń wyskoczy", z powodu zamiłowania do jazdy konnej i do polowań. Legendy mówią o męskim stylu życia księżniczki, o jej gwałtowności, ,o odważnych polowaniach. Nazywano ją w Białogardzie „Dziką Małgosią" lub „Dziką łowczynią".
 1238   Po raz pierwszy pojawiła się w dokumentacji nazwa Ka-
szuby – Casubia.
 1274  W Słupsku pojawia się urząd wojewody.
 1282  Mściwoj II w dniu 15 lutego 1282 roku przekazuje w Kępnie Pomorze Gdańskie z ziemią lęborską siostrzeńcowi Przemysławowi II, późniejszemu królowi polskiemu.
 1283  W Białogardzie, grodzie kasztelańskim i siedzibie księcia, urzędował wojewoda Dobiegniew. 1285 - Zaczątkiem miasta Lęborka była osada słowiańska Lewino zlokalizowana na lewym brzegu rzeki Leby, należąca do książąt Pomorza Gdańskiego. W drugiej połowie XIII wieku została podniesiona do rangi miasta obronnego przez księcia Mściwoja II.
Na podstawie zapisu pomorskiego kronikarza Restorfa, Lębork - wówczas Lewino - już w 1285 roku był miastem. 1287 - Odbywa się zjazd szlachty pomorskiej zwołany przez ród Swięców. Świadczy to o dużym znaczeniu księstwa biało-gardzkiego w całokształcie życia Pomorza.
 1308  w pierwszych dniach sierpnia margrabiowie brandenburscy Otto i Waldemar dokonali napadu na Gdańsk. W pierwszych dniach października pojawiły się oddziały krzyżackie pod dowództwem Guntera von Schwarzburg, komtura ziemi chełmińskiej, podejmując walki z brandeńburczykami.
 1309  Na wieść o pomyślnym opanowaniu Pomorza Gdańskiego wielki mistrz zakonu krzyżackiego Zygfryd von Feucht-wagen przeniósł w końcu września swą siedzibę z Wenecji do Malborka. Mistrzem krajowym był wówczas Henryk von Plotzke. 
 1310

 Lębork i ziemia lęborska znalazły się w granicach państwa zakonu krzyżackiego na 156 lat - do 1466 roku. Władzę na terenie byłych dzielnic: gdańskiej i białogardzkiej nad Lebą, oddano już w 1309 roku komturowi krzyżackiemu, Lębork przypadł zakonowi na podstawie układu w Słupsku w roku 1310, w którym margrabia brandenburski odstąpił zakonowi miasta i grody wraz z przyległymi okręgami do Gdańska i Tczewa aż do granic ziemi słupskiej.

 1330   Wielki mistrz zakonu zawarł układ z biskupem kujawskim w sprawie dziesięcin ziemi lęborskiej.
 1341   Dnia 1 stycznia wielki mistrz zakonu krzyżackiego Dietrich Burggraf von Altenburh wydał w Malborku na ręce wiernego Rutschera von Emmerieha przywilej lokacyjny dla miasta Lęborka, które jest tu zapisane jako: DIE STADT LEWINBURG. Miasto lokowano na prawie chełmińskim.
 1343   W Lęborku wybudowano kościół pod wezwaniem świętego Jakuba. Zaliczony jest do najstarszych .świątyń na Pomorzu Zachodnim, zbliżony wiekiem do słynnej bazyliki Mariackiej w Gdańsku. W Lęborku na świętego Jakuba odbywał się „Jarmark Kaszubski", dorównujący jarmarkowi na świętego Dominika w Gdańsku.
 1357   Łeba otrzymuje dokument lokacyjny z rąk komtura gdańskiego Wilhelma von Baldersheima. Miasto lokowane jest na prawie lubeckim. Pierwsza wzmianka o Łebie z roku 1252 i 1286 odnosi się do osady położonej tuż przy ujściu rzeki Łeby do Morza Bałtyckiego. W latach 1558-1580 - po kataklizmie, w wyniku którego zginęła Stara Łeba - zbudowano nową Łebę na dzisiejszym miejscu.
 1362  Na Wyspie na rzece Łeba w Lęborku Krzyżacy zbudowali zamek.
 1377   Komtur gdański von Schwarberg sporządza opis granic okręgu Lęborka. - Ten sam komtur przeprowadził układ graniczny z księstwem słupskim, a następnie wielki mistrz zakonu zawarł porozumienie z księciem słupskim Bogusławem w sprawie granic ziem zakonnych Lęborka. 1410 - Książę Bogusław VIII 26 lipca pod Malborkiem „wziął" Lębork w lenno. Dla uzyskania warownego punktu mogącego czuwać nad drogą pomorską, w roku 1384 krzyżacy kupili od rodu Wendlów nowe marchijskie miasto i za"^ mek Świdwin wraz z okolicą, co dało im pierwszy. punkt oparcia na Pomorzu Zachodnim. Dnia 10 lipca 1386 roku wielki mistrz Konrad Zóllner zawarł w Lęborku z księciem Warcisławem i jego bratem księciem Bogusławem VIII formalny akt przymierza przeciw Polsce, przypieczętowany „podarowaniem" ubogim księżętom 10 tysięcy grzywien pomocy w zdobyciu ziemi dobrzyńskiej. Mieszkańcy Lęborka na wieść o zbliżaniu się oddziałów wojsk polskich w pochodzie, na Malbork, wypowiedzieli posłuszeństwo krzyżakom i uczestniczyli w burzeniu zamku. Wojska polskie w tym pochodzie zajęły wówczas Człuchów, Bytów i Lębork. 1440 - Dla obrony swych praw miasta pomorskie założyły w Kwidzynie Związek Pruski. Na zjeździe w Gdańsku w 1440 roku przystąpiła do związku szlachta lęborska oraz miasta Lębork i Łeba. Przedstawicielem szlachty lęborskiej był Gunter Grelle, zwolennik polityki polskiej.
 1454  Trzynastoletnia wojna polsko-krzyżacka: 1454-1466.
- W niespełna dwa tygodnie po wypowiedzeniu wojny 6 marca Kazimierz Jagiellończyk wydał akt inkorporacyjny, którym objęta została ziemia lęborska. O ziemię lęborską ubiegali się wówczas Fryderyk Brandenburski, książę pomórski Eryk II oraz miasto Gdańsk.
- Zaciężne wojska gdańskie wraz z rycerstwem obsadziły zamki i miasta północnego Pomorza Gdańskiego, wśród nich Puck, Lębork, Mirachowo.
- Książę Eryk II był najstarszym synem księcia Warcisława IX, który z braćmi i stryjami w latach 1417-1451, a następnie sam w latach 1451-1457 panował w księstwie wołogoskim. Po śmierci ojca przeniósł się do Słupska. Król Kazimierz Jagiellończyk przekazał Erykowi II Lębork za pomoc udzieloną w wojnie, na czas potrzebny do jego obrony. Wojska księcia Eryka wkroczyły do Lęborka.
 1455 Rada Gdańska układem z dnia 3 stycznia przekazała formalnie Lębork i ziemię lęborską księciu Erykowi II.
1459

W listopadzie Gdańsk obsadził Lębork swoją załogą.

1460 Książę Eryk II przybył do Lęborka obleganego przez krzyżaków i bronionego przez oddział czeski z załogi gdańskiej i przekazał miasto zakonowi. We wrześniu Krzyżacy zajęli Lębork, ale w listopadzie wkroczyły tu ponownie wojska miasta Gdańska.
1466
Książę Eryk II, za 8 tysięcy czerwonych polskich, które złożyli mieszkańcy miasta, wykupił Lębork i ziemię lęborską z rąk krzyżaków. Odbiór uzbrojenia potwierdził pismem z dnia 11 października.
- Traktat toruński z 19 października kończy wojnę trzynastoletnią z krzyżakami i przywraca ostatecznie Pomorze Gdańskie i ziemię lęborską Polsce.
1467
 Książę Eryk II dopiero 23 czerwca przystąpił do traktatu
toruńskiego i ratyfikował wszystkie postanowienia. 1472 - Opierając się na przywileju królewskim z 1455 roku mia-
sto Gdańsk rozpoczęło starania o odzyskanie okręgu lęborskiego. Żądania gdańszczan pod adresem księcia Eryka II stały się przyczyną ostrego konfliktu między Gdańskiem a księstwem słupskim, który omal nie doprowadził do starć zbrojnych. 1490 - Książę Bogusław X oddał swej matce, księżnej Zofii, zamek i wójtostwo lęborskie. Burmistrzem Lęborka był wówczas Tammo von Schóning. Okręg lęborski jako uposażenie wdowie był w posiadaniu księżnej do jej śmierci w 1491 roku.
1492 Gdy książę Bogusław X zawarł związek małżeński z córką króla Kazimierza Jagiellończyka, Anną, sumę posagu zabezpieczono przez ponowny zastaw Lęborka i ziemi lęborskiej.
1520 Władzę w Lęborku i na ziemi lęborskiej przejęli starostowie książęcy.
1526 W dniu 3 maja" na zjeździe w Gdańsku król Zygmunt I wystawił dokument lenny ziemi lęborskiej i bytowskiej i oddał książętom Jerzemu i Barnimowi.
1532 Zmarł książę Jerzy I. Jego syn Filip I ze stryjem Barnimem wysłali w rok później starostę lęborskiego, Jakuba. Wobesera, aby w ich imieniu złożył rekognicję zawisłości lennej Lęborka i Bytowa wobec koronowanego przed dwoma laty Zygmunta Augusta. Zygmunt I odroczył złożenie rekognicji do czasu dojścia Zygmunta Augusta do pełnoletności, tak że akt lenny został odnowiony dopiero w Krakowie w 1549 roku. Stosunek zależności lennej odnowili za Stefana Batorego synowie Filipa I: Jan Fryderyk, Bogusław XIII, Ernest, Ludwik, Barnim i Kazimierz.
1558 Wielka powódź trwająca od 11 do 17 stycznia zmusza mieszkańców Starej Łeby do porzucenia swych siedzib. Część ludności wywędrowała w inne okolice, reszta przeniosła swe domy i poczęła się budować na miejscu dzisiejszej Łeby. W roku 1572 przesiedlenie było całkowicie zakończone. Najdłpżej, bo do roku 1590, pozostawał w dawnym miejscu XIV-wieczny kościół pod wezwaniem świętego Mikołaja, który zburzono dopiero w 1586 roku celem uzyskania cegły na nową kaplicę. Dolna część wieży, widoczna obecnie wśród piasków, jest jedyną pozostałością średniowiecznej Starej Łeby.
1575 Książę Jan Fryderyk w Lęborku. Rycerstwo lęborskie składające hołd księciu pomorskiemu w języku polskim domagało się zrównania w prawach ze szlachtą polską oraz prawa apelacji do sądu króla polskiego.
1576 Na Sejmie w Toruniu rozpatrywano skargi Lęborka i ziemi lęborskiej. Lębork reprezentowali posłowie: Jakub Wobe-ser i Henning von Rammin.
1578 

Pierwszy hołd lenny w Warszawie. W dniu 26 lutego w czasie trwania Sejmu w Warszawie król polski Stefan Batory przyjął hołd lenny książąt pomorskich z Lęborka i Bytowa i zaraz potem hołd margrabiego z Ansbachu Je-' rzego Fryderyka Hohenzollerna, któremu udzielił inwestu-ry na Księstwo Pruskie. Ceremonia hołdu miała miejsce na Krakowskim Przedmieściu przed bernardyńskim kościołem świętej Anny.

1587 Posłowie Prus Królewskich reprezentujący interesy ziemi lęborskiej w Sejmie domagają się inkorporacji, powołując się na nadużycia książąt pomorskich. Jednym z ważnych punktów. oskarżenia jest fakt ściągania ze szlachty lęborskiej zbyt wysokich należności.
1618 Geograf zachodniopomorski Eilhard Lubinus na swojej mapie zalicza do Kaszub tylko okolice Lęborka i Bytowa, podczas gdy ziemia słupska nosi u niego oznaczenie Van-dalia, czyli kraj Wendów.
1620 Denhoff werbuje za zezwoleniem króla polskiego Zygmunta III Wazy szlachtę kaszubską na wyprawę moskiewską. Rycerze spod Lęborka walczą pod Chocimiem i Cecora.
1627 W dniu 18 maja podczas wojny polsko-szwedzkiej rozegrała się w rejonie Łeby jedna z wielu bitew morskich. Okręty królewskie w czasie patrolu napotkały część wielkiej armady króla szwedzkiego Gustawa Adolfa i mimo przeważającej siły wroga podjęły z nim walkę.
1633
Podczas Sejmu w Krakowie odbyła się koronacja Władysława IV na króla polskiego. Posłowie księcia Bogusława XIV przywieźli ze sobą dwa listy. W liście adresowanym do posłów i senatorów, Bogusław XIV wspomniał o księciu de Croye, który był złączony więzami krwi z Jagiellonami, i o swojej siostrze Annie, matce Ernesta Croye. Dla nich to Bogusław XIV, ostatni książę pomorski, chciał uzyskać nadanie Lęborka w lenno.
1634 W Lęborku przebywała załoga szwedzka.
1637
Po śmierci księcia Bogusława XIV w dniu 30 marca, w czerwcu ziemia lęborska została włączona do Polski. Do przejęcia i objęcia władzy wyznaczył król Władysław IV poselstwo w osobach Samuela Konarskiego, wojewody malborskiego, i dwóch sekretarzy: Adama Brodowskiego i Jana Węglikowskiego. Osobnymi aktami zatwierdził król miastu Łebie ordynację rybacką z roku 1499, przywilej księcia Jana Fryderyka z roku 1575 dla nowego
miasta. Przez trzy miesiące w Lęborku stacjonowała załoga polska pod dowództwem Jakuba Wejhera. Poprzednio wojska szwedzkie za zgodą księcia przygotowywały tu bazy wypadowe przeciwko Polsce. - Hołd zebranych na zamku lęborskim przedstawicieli stanów przyjął pełnomocnik króla i tymczasowy starosta ziemi lęborskiej Melchior Wejher.
1641
Na Sejmie walnym w Warszawie uchwalono: ziemia lęborska i bytowska zostają formalnie wcielone do województwa pomorskiego. Odtąd z Lęborka wyjeżdża dwóch posłów na sejmiki pruskie i na walny Sejm.
1645 W dniu 8 lutego Lębork gościł Marię Ludwikę, córkę księcia Mantui, żonę Władysława IV. Królowa zamieszkała na zamku, gdzie była przyjmowana przez mieszkańców Lęborka i posłów królewskich z Lwem Sapiehą na czele. Podróż Marii Ludwiki do Polski trwała 66 dni. Maria Ludwika, poza wielkim posagiem, który wiozła via Lębork - zabrała ze sobą także cały orszak pięknych Francuzek. Była wśród nich kilkuletnia dziewczynka Maria - Casimira de la Grandę dArgiiien, córka imć książęcej guwernantki, późniejsza - jak wiadomo - piękna Marysieńka, żona króla Jana III Sobieskiego.
1657 Za Jana Kazimierza ziemia lęborska na podstawie traktatu bydgoskiego z dnia 6 listopada została odstąpiona elektorowi brandenburskiemu Fryderykowi Wilhelmowi. Prawa elektora do ziem lennych Lęborka i Bytowa zagwarantował traktat pokojowy w Oliwie z roku 1660, ratyfikowany przez sejm w Warszawie. Tylko dwadzieścia lat Lębork i ziemia lęborska należały do Polski. Rozpoczyna się okres systematycznej germanizacji.
1658

Pożar miasta  Lęborka.

- Ustępuje urzędujący w Lęborku i Bytowie starosta Reinhold Krokowski. Urząd obejmuje mianowany przez elektora Ulrich Gottried von Somnitz. W kwietniu przybył do Lęborka poseł królewski, podkomorzy chełmiński, Jan Bąkowski, w celu formalnego przekazania władzy w ręce posłów elektora Adama von Podewils i Ulricha von Somnitza. Przekazanie odbyło się w obecności szlachty i przedstawicieli miast obu powiatów, Lęborka i Bytowa.

 1667

 W obradach sejmiku- Prus Królewskich poprzedzającym Sejm Warszawski brali udział, sędziowie ziemi lęborskiej: Piotr Przebendowski i notariusz Jan Kozewski.

- Wędrując północnym, najmniej znanym, „włoskim szlakiem" do Włoch ks. Wosznarowicz w kwietniu był w Leborku, w mieście, „które przez pakta niedawno odeszło, gdzie szalał mars".
 1682  Pożar Lęborka. Podczas wojen Szwedzi plądrowali miasto i wzniecali pożary.
 1698 

 Elektorzy, zobowiązani byli do składania hołdu królom polskim i czyniono to jeszcze w roku 1698 Augustowi II.

 1701  Elektor Fryderyk III koronowany na króla, „Konig in Preussen", zaniechał odnawiania zawisłości lennej ziemi lęborskiej.
 1702   Groźny pożar w Lęborku.
 1709

 Pożar w Lęborku.

 1710 

 Biskupi włocławscy dokonują wizytacji ziemi lęborskiej.

 1773  Formalne zrzeczenie się praw zwierzchnich Polski nad ziemią lęborską i bytowską nastąpiło na mocy artykułu IV traktatu rozbiorowego podpisanego w Warszawie. Ziemia lęborska wcielona zostaje do prowincji Pommern.
 
 1779

 Biskupi włocławscy dokonują wizytacji ziemi lęborskiej.

 1791

 Umiera generał niemiecki Bogusław Tauentzien pochodzący z Tawęcina koło Lęborka. Jego krewniak w roku 1729 pisał się jeszcze Tawęcki, był Polakiem. Fryderyk II w roku 1769 założył w Słupsku Szkołę Kadetów, która była narzędziem germanizacji.

 1821   Papież Pius VII w bulli „De salute animorium" z 1821 roku wymienia probostwo w Lęborku.
 1850 

Do tego roku w Łebie głoszono kazania w języku polskim.

 1856 

 Badania kultury kaszubskiej przez uczonego rosyjskiego A. Hilferdinga. Zwiedzał on również tereny położone nad jeziorem Łebsko.

 1858  W Królewcu ukazują się dwa tomy pracy Reinholda Cramera o historii ziemi lęborskiej: Geschichte der Lande Lauenburg und Butów.
 1860   W Lęborku urodził się Paul Nipkow, inżynier. W roku 1884
wynalazł urządzenie do mechanicznego wybierania obrazu telewizyjnego. Nipkowa tarcza stosowana w pierwszym okresie rozwoju telewizji. Zmarł w 1940 roku.
 1866  Budowa kościoła w Lęborku pod wezwaniem świętego Salwatora Zbawiciela dla mieszkańców wyznania protestanckiego, którzy wówczas stanowili dziewięćdziesiąt procent ludności.
 1870 Budowa linii kolejowej Szczecin-Gdańsk.
 1873  Budowa ratusza w Lęborku.
 1876  Do tego roku w Charbrowie głoszono kazania w języku polskim.
 1898  W trzęsawiskach koło Charbrowa odkryli rybacy kaszubscy wczesnohistoryczną łódź - obecnie w muzeum w Szczecinie.
 1899  Lębork otrzymuje połączenie kolejowe z Łebą.
 1905  Budowa linii kolejowej Lębork-Kartuzy.
 1912  W drukarni w Lęborku ukazuje się praca profesora
dr F. Schultza pt. Geschichte des Kreises Lauenburg in Pommern (Historia powiatu lęborskiego na Pomorzu). 1912, - Od roku 1910 późnogotycki ceglany kościół (XV w.) świętego Jakuba w Lęborku przechodzi remont. Wieża otrzymuje siodłowy dach. Zrekonstruowano \ gwiaździste sklepienie zburzone w XVII wieku.
 1913  W lutym rozpoczęto budowę nowoczesnego dwupiętrowego budynku szpitala w Lęborku. 
 1919  W dniu 1 stycznia odbył się w sali koncertowej Gatha w Lęborku wiec Polaków z Lęborka i powiatu. Na terenie Lęborka działali wówczas Polacy patrioci: Szczepan Gracz, wybitny lekarz weterynarii, S. Hazuka, J. Paszkę, Gackow-ski, Kostuch i wielu innych. Na wiecu tym, wprawdzie przerwanym i rozwiązanym przez żandarmów miejscowej policji z komisarzem Maurachem na czele, powołano formalnie Powiatową Radę Ludową w Lęborku, Polacy z Lęborka i powiatu walczyli w wielkopolskich szeregach powstańczych.
 1930  Związek Polaków w Lęborku liczył 66 członków: działacze lęborscy kolportowali tu „Gazetę Olsztyńską" i „Głos Pogranicza i Kaszub". - W wyborach do sejmu pruskiego padło w Lęborku 138 głosów na listę polską.
 1935  Delegat młodzieży lęborskiej bierze udział w Zjeździe Towarzystwa Młodzieży Polskiej w Złotowie.
 1936  w Rozłazinie i Wierzchucinie Niemcy zakazali głosić w kościołach kazania w języku polskim. Wierzchucino należało wówczas do powiatu lęborskiego.
 1938  Przed wybuchem drugiej wojny światowej został zlikwidowany 800-łóżkowy Zakład dla Umysłowo Chorych w Lęborku. Wszystkich chorych wywieziono do Treptow i zgodnie z zaleceniem Heinricha Himmlera uśmiercano zastrzykami fenolu względnie przy użyciu gazów. W opróżnionych pomieszczeniach zakładu zorganizowano szkołę dla podoficerów SS. Lęborska podoficerska szkoła SS, jako grupa bojowa „Schneider" została włączona do X Korpusu SS: Haiser, Waffen SS im Einsatz (Pisze o tym R. Majewski w książce Waffen SS, Wrocław 1977).
 1945  Dnia 25 stycznia o godzinie 6 rano władze rozpoczęły ewakuację pieszą 25 414 więźniów Stutthofu. Biorący udział w „marszu śmierci" przemierzali ziemię lęborską do Gęsi , i Krępy oraz do Nawcza i Łowcza.
- W barakach nad Jeziorem Lubowidzkim znajdował się w okresie od stycznia do 9 marca tymczasowy obóz dla kobiet żydowskich. Wskutek głodu i tyfusu zmarło 40 więźniarek. Pochowano je w zbiorowej mogile, a w roku 1955 ekshumowano na cmentarz ofiar zbrodni hitlerowskich w Krepie.
- Przy Szkole Młodszych Dowódców SS w Lęborku była filia obozu Stutthof. Od jesieni 1941 do marca 1945 roku pracowało tu zawsze około stu więźniów. Byli to Polacy, Rosjanie. Zatrudniano ich przy strzelnicy i w koszarach. Za mieszkanie służyły im wilgotne piwnice bez okien.
Zmarłych i zabitych wywożono do krematorium w Stutthofie. Zabitych w roku 1945 pochowano na cmentarzu w Lęborku.
- W okresie wojny, w zakładach przemysłowych w Lęborku i w regionie pracowali. więźniowie Polacy, Rosjanie i innych narodowości. Zamieszkiwali oni baraki, które sami wybudowali i tak, obok wiaduktu kolejowego przy ulicy Słupskiej mieszkali więźniowie zatrudnieni w roszarni. Więźniowie mieszkający w barakach przy ulicy Sportowej pracowali w przemyśle drzewnym, w tartaku i w pobliskim lesie, a więźniowie mieszkający w baraku przy ulicy Zwycięstwa róg ulicy Bolesława Bieruta, obok cmentarzy, które wówczas były czynne, .pracowali przy czyszczeniu i porządkowaniu miasta. Jaka była ilość więźniów i ilu ich zginęło, dziś trudno ustalić.
- 7 marca 32-letni plutonowy Henryk Keller, żołnierz Ludowego Wojska Polskiego, przyjechał do Lęborka na motocyklu jako zwiadowca i zatrzymał się na placu przed kościołem. W tym czasie przebywali tu dywersanci ugrupowań hitlerowskich oraz maruderzy Wehrmachtu. Plutonowy Henryk Keller stał na dzisiejszym placu Kopernika.
Z pobliskiego budynku przez okno ktoś oddał strzał i zabił go. Było to (według zapisu K. Klimka) w piątek 9 marca 1945 roku. Inni podają datę 7 marca. Mogiła tego żołnierza została usypana w miejscu, gdzie padł strzał. Pochowany bez trumny, jedynie zwłoki przykryto jego własnym płaszczem wojskowym.
- 8 marca niemieckie władze wojskowe wydały rozkaz o ewakuacji miasta Lęborka i regionu.
- 10 marca po burzliwych i zmiennych kolejach losu, po długiej niewoli, Lębork, Łeba i ziemia lęborska, w wyniku wielkiej styczniowej ofensywy radzieckiej wracają do macierzy.
- W wyzwolonym mieście pierwszą władzą była radziecka Komendantura Wojenna, która posiadała swą siedzibę w budynku przy alei Wolności 71. Komendantem wojennym był major Kożurin. Przy placu Kopernika nr 7 zlokalizowana była placówka kontrwywiadu radzieckiego, a jej szefem był kapitan Jeromin. Radziecka Komendantura Wojenna w Lęborku zamknęła swą działalność po kapitulacji Niemiec 9 maja 1945 roku.
- Wiosną 1945 roku na terenie powiatu wybuchła epidemia duru brzusznego, czyniąc spustoszenia wśród ludności. Na leczeniu w przeładowanym szpitalu w Lęborku od kwietnia do czerwca przebywało ponad 1500 chorych, przy warunkach odpowiednich dla 150. W terenie niektóre pomieszczenia dworskie przeznaczono na cele szpitalne. Najwięcej w tym okresie leczono w pałacu Bielskiego w Więcku - obecnie Wicko.
- Wieczorem 9 kwietnia 1945 roku, w poniedziałek, pierwsi pionierzy wywodzący się z Łodzi, tworzący grupę operacyjną „szturmówka łódzka", zgłaszają się do Komendantury Wojennej znajdującej się przy alei Wolności nr 71. Przyjmuje ich komendant wojenny okręgu Lębork major Kożurin. Grupa operacyjna zajmuje obiekt przy alei Wolności nr 69.
- Przy czynnej pomocy radzieckiego komendanta wojennego generała Kropotina w dniu 11 kwietnia 1945 roku odbyło się wspólne zebranie łódzkiej grupy operacyjnej PPR i polskich mieszkańców Lęborka. Na zebraniu wybrano władze miasta i powiatu, później zatwierdzone przez pełnomocnika Wojewódzkiej Grupy Operacyjnej Ministerstwa Administracji Publicznej. Pierwszym starostą, pełnomocnikiem rządu na obwód lęborski, został Józef Nowakowski, członek PPR, pierwszym burmistrzem miasta Lęborka został Franciszek Zajączkowski, członek PPS. Z grupą operacyj- ną w Lęborku nawiązał w Sopocie kontakt działacz samorządowy Wincenty Zwierzchowski, który zaczął organizować samorząd terytorialny, oczywiście z innymi pionierami, którzy zaczęli przybywać do Lęborka i obwodu lęborskiego.
- 12 kwietnia utworzono Komendę Milicji Obywatelskiej. Pierwszym komendantem KP MO został Kazimierz Borkowski, członek PPR.
- 13 kwietnia odszedł pierwszy pociąg z Gdańska do Lęborka.
- W dniu 1 maja nad ranem przybyła do Lęborka grupa operacyjna w składzie 24 ludzi, wysłana z Piły przez ppłk. L. Borkowicza. Jedyny, mieszkający obecnie w Lęborku członek tej grupy, to Antoni Laudański, działacz samorządowy i emeryt bankowy, który był świadkiem budowy zrębów władzy ludowej w tym regionie, po połączeniu obu grup operacyjnych, „szturmówki łódzkiej" i grupy wysłanej z Piły.
- Na początku maja ukonstytuował się Komitet Powiatowy PPR. Pierwszym sekretarzem KP Polskiej Partii Robotniczej został Marian Tarari.
- Obwód lęborski, który powrócił do macierzy, liczył 1289 kilometrów kwadratowych i podzielony został w połowie maja 1945 roku na dwie gminy miejskie: Lębork i Łebę, oraz na osiem gmin wiejskich: Cewice, Choczewo, Gniewino, Łebień, Łęczyce, Nową Wieś, Rozłazin i Wicko.
- 25 czerwca rozpoczął działalność Oddział Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w Lęborku.
- Uchwałą Rady Ministrów z dnia 7 lipca Lębork wchodzi w skład województwa gdańskiego. Do tej pory, od chwili wyzwolenia należał do III Okręgu Ziem Odzyskanych. W pierwszej ewidencyjnej tabeli województwa gdańskiego obwód lęborski liczył 1222 kilometrów kwadratowych.
- 11 lipca powołano skład Miejskiej Rady Narodowej w Lęborku.
- Granica zachodnia Polski określona została definitywnie w umowie poczdamskiej dnia 2 sierpnia. Wróciły do Polski historyczne polskie ziemie zachodnie, sięgające aż po Odrę i Nysę Łużycką.
- 17 sierpnia odbyło się posiedzenie Miejskiej Rady Narodowej w Lęborku, na którym ukonstytuował się skład MRN.
- 28 sierpnia powstał w Lęborku Cech Rzemiosł Różnych.
- 9 września odbyła się w Lęborku pierwsza rozprawa sądowa.
- Do końca grudnia 1945 roku 559 przesiedleńców ziem centralnych Polski, 157 repatriantów, 219 przesiedleńców z powiatu kartuskiego, 108 z powiatu morskiego (wejherow-skiego) oraz 71 z innych powiatów województwa gdańskiego otrzymało akty własności 1114 gospodarstw rolnych.
 1946   W powiecie wytypowano i rozparcelowano 25 junkierskich majątków obszarniczych, na których osiedlono 345 rodzin liczących 1551 osób.
18 czerwca obradowała w Łebie pierwsza konferencja naukowców w sprawie powołania Słowińskiego Parku Narodowego.
Stan zatrudnienia w Lęborku w przemyśle wynosił pod koniec roku 1376 osób.
Dwieście warsztatów rzemieślniczych zatrudnia ponad 600 ludzi.
Pod koniec 1947 roku na terenie Lęborka i powiatu uruchomiono 32 zakłady pracy. Jedenaście z nich zatrudniało więcej niż 50 pracowników.
Późną jesienią miał miejsce silny sztorm na Bałtyku, który mógł spowodować przerwanie wydm i zalanie miasta Łeby i okolicznych łąk. Do ewakuacji miasta Łeby przygotowano dwa pociągi ewakuacyjne składające się z 60 wagonów krytych. Woda poczęła się cofać kanałem do jeziora i na łąki. Niebezpieczeństwo zalewu miasta minęło i alarm - nie znany szerszemu ogółowi mieszkańców - odwołano. Powstaje pierwszy sklep MHD w Lęborku. Państwowe Gospodarstwa Rolne w powiecie gospodarują w 66 gospodarstwach rolnych o ogólnej powierzchni 28141 hektarów, co stanowi niemal 1/4 powierzchni powiatu. Gospodarstwa te pracowały w ramach pięciu Zespołów PGR.
Zorganizowano pierwszy Państwowy Ośrodek Maszynowy w Wicku (następnie przeniesiony do Żelaznej). Organizuje się drugi Państwowy Ośrodek Maszynowy w Nowej Wsi. Powstają pierwsze dwie Spółdzielnie Produkcyjne w Żar-nowskiej i w Gąskach koło Wicka. Ta druga powstaje w rozparcelowanym majątku.
Według spisu, średnia liczba mieszkańców na jeden kilometr kwadratowy w powiecie lęborskim wynosi 86,5, jest to najwyższy wskaźnik w województwie gdańskim. 5 sierpnia nastąpiło uroczyste otwarcie Muzeum Archeologicznego w Lęborku, organizowanego od 1950 roku. W Lęborku ukazuje się miesięcznik „Echo Ziemi Lęborskiej", organ Komitetu Powiatowego Frontu Jedności Narodu.
W dniu 24 września w sali konferencyjnej Prezydium PRN w Lęborku odbyła się konferencja robocza służby rolnej województwa gdańskiego i koszalińskiego oraz powiatów lęborskiego i słupskiego w sprawie przyjęcia koncepcji
zagospodarowania łąk w dolinie rzeki Łeby przedstawionej przez Powiatowy Zarząd Rolnictwa w Lęborku. 1956 W powiecie gospodarowało 37 spółdzielni produkcyjnych,
w których pracowało 633 członków, w tym 116 kobiet. W spółdzielniach tych skomasowano 7099 hektarów użytków rolnych.
- 23 września nastąpiło uroczyste otwarcie cmentarza i odsłonięcie tablicy pamiątkowej ofiar obozu Stutthof, których szczątki spoczywają w Krepie.
'- Liczba zatrudnionych w przemyśle i rzemiośle na jeden tysiąc mieszkańców wynosiła: w lęborskim 69, kartuskim. 30, kościerzyńskim 46, wejherowskim 68.
 1967  Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 8 października 1966 roku z dniem 1 stycznia 1967 utworzono Słowiński Park Narodowy dla ochrony unikatowych obszarów nadmorskich.
- W Lęborku odbyła się pierwsza sesja historyczna zorganizowana przez Powiatowy Komitet Frontu Jedności Narodu.
 1968  W Słupsku utworzono Wyższą Szkołę Pedagogiczną. 1972-1973 - W Lęborku ukazuje się Biuletyn Lęborskiego Towarzystwa Kulturalnego „Ziemia Lęborska". 1973 w dniu 15 grudnia otwarto Spółdzielczy Dom Handlowy Jantar.
- W latach siedemdziesiątych Z. Sobecki redaguje w miejscowym PDK gazetkę pt. „Echo Lęborskie" publikowaną w kilkudziesięciu egzemplarzach, następnie wywieszaną w widocznych miejscach miasta.
 1975  w maju, w chwili podziału ziemi lęborskiej, Państwowe Gospodarstwa Rolne zajmowały 52% użytków rolnych, rolnicy indywidualni 35%, a resztę stanowiła własność Państwowego Funduszu Ziemi. Lasy państwowe gospodarowały na 44 574 ha, co stanowiło blisko 40% ogólnej powierzchni powiatu lęborskiego.
- Ustawą z dnia 28 maja utworzono województwo słupskie, w skład którego weszły miasta: Lębork i Łeba, oraz gminy: Cewice, Łebień, Nowa Wieś, Wicko.
 1976  1 września w Lęborku przy ulicy Koszarowej nastąpiło uroczyste odsłonięcie płyty pamiątkowej w miejscu, gdzie była filia podobozu obozu koncentracyjnego Stutthof.
- Lębork posiada własną komunikację podmiejską obsługującą pięć linii.
 1977  Latem organizuje się w Lęborku Rejonowa Komisja Historyczna Ruchu Młodzieżowego ziemi lęborskiej przy ZMZSMP w Lęborku. Członkami komisji są byli działacze młodzieżowi: ZWM, OM TUR, „Wici", SD, ZMP, ZMS, ZMW.
- Decyzją Międzynarodowej Rady Koordynacyjnej UNESCO Słowiński Park Narodowy zostaje światowym rezerwatem biosfery.
 1981  Rada Państwowa PRL dekretem z dnia 13 grudnia ogłasza
stan wojenny. Ukonstytuowała się Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego.